Het nut van pauzes

Inmiddels een tijd gelezen heb ik deze video bekeken. Daarin wordt onder andere gezegd dat het ideaal is om anderhalf uur geconcentreerd te werken, en daarna een half uur rust te nemen en dit steeds te herhalen. Dit deed me terugdenken aan het schema bij de universiteit (3 kwartier college, 1 kwartier rust) en andere schema’s, waarbij workpace wel het flauwste voorbeeld is. Daarna zag ik de werk/rust verhouding opeens terug in de ‘standaard’ dagindeling; rond 10 uur eerste pauze, rond 12 uur lunch, rond half 3 middagpauze, en uiteindelijk rond half 6 diner. Dat schema heb ik zelf altijd als ideaal ervaren.
Zou dit zo ontstaan zijn omdat pauzes productievergroters zijn, omdat 3 1/2 uur achtereen werken minder productief is dan 2 keer anderhalf uur werken? Wat is nu eigenlijk het nut van pauzes?

Als professionals en als innovators kunnen wij natuurlijk niet blind zijn voor zulke conclusies, hoe moeilijk ze ook te verkopen zijn. En gelukkig heeft Linda Rising dat dus ook niet gedaan.
Maar zo’n idee zonder logica erachter en met een duidelijk voordeel voor werkenden zelf zou slecht kunnen vallen. Dus wat is de logica hiervan? Mijn eigen gedachtengang staat hieronder:

(En voor de critici: ik ben redelijk op de hoogte van hoe hersenonderzoek staat op het moment, maar dit versimpelde model lijkt me nog steeds een goed idee te geven van wat er plaats vindt.)

Waar bevind zich de oorzaak? Het opladen van je spieren qua energie lijkt niet nodig, anders zou wat drinken tussendoor ook volstaan, en de meeste mensen verbruiken niet extreem veel energie overdag. Spanning opgebouwd in de spieren zou kunnen, maar ook dat geldt lang niet voor alle beroepen, dan zou je veel meer diversiteit qua rustmomenten moeten hebben. Het moet iets te maken hebben met je hersenen.

Nu weten we dat hersenen overdag informatie opslaan, en deze informatie tijdens de slaap verwerken. Maar dit is geen zwart/wit iets, er zijn mensen die volhouden zeer weinig te slapen en zich toch goed dingen herinneren, en als iemands hersenen extreem bezig gehouden worden (Drank, hersenschudding, ander hoofdletsel) zie je dat mensen niet alle herinneringen van de dag ervoor kwijt zijn, maar vaak tot of vlak voor het moment dat het fout gaat. Ook al blijven die herinneringen vaak vaag. Dus mensen slaan ook overdag ervaringen op in het geheugen, alleen waarschijnlijk met een lagere snelheid dan tijdens de slaap.

Ook weten we dat het makkelijk is om iets te onthouden dat vaker herhaald wordt, zelfs als we dat niet willen (bijvoorbeeld reclames). En als je een bepaalde gedachtegang hebt gemaakt, is het makkelijker om een soortgelijke gedachtegang nog een keer te maken. Dit is het proces achter ervaring, en cabaretiers gebruiken dit fenomeen vaak om grappen te herhalen tijdens een show. Vooral op korte termijn lijkt dit idee veel sterker te zijn dan op langere termijn, wat weer samen zou kunnen hangen met het idee van herinneringen opslaan.

Wat gebeurt er als je geconcentreerd lang achtereen ergens aan zit te werken? Je gedachten bevinden zich dan constant rond dat onderwerp, waardoor dat gedeelte van je hersenen vol komt met nog niet verwerkte herinneringen. Dit zorgt ervoor dat langzamerhand het steeds moeilijker wordt om niet in eerdere gedachtes te vervallen. Je creëert als het ware je eigen ‘box’, en out-of-the-box denken wordt steeds moeilijker. Ook zorgt het ervoor dat de energie beschikbaar in dat deel van de hersenen beperkter wordt, waardoor het vastleggen van nieuwe gedachtes steeds moeilijker gaat. Dit zorgt dus voor een terugloop van creativiteit, adaptiviteit (dus concentratie) en leervermogen, en op een gegeven moment is het beter om dat deel van de hersenen te laten rusten. Blijkbaar is dat in de praktijk voor mensen vaak rond de anderhalf uur, waarna ca. een half uur rust nuttig is. In die tijd kan een deel van de herinneringen verwerkt worden, en het energieniveau in dat deel van de hersenen hersteld.

De gevolgen van die gedachtegang zijn vrij groot, en ze worden zeker niet allemaal toegepast. Alhoewel de meesten bekend staan als ‘best practices’.
Hieronder staan er een paar genoemd:

  1. Iemand moet niet benauwd zijn om na langere tijd aan 1 onderwerp werken een pauze te nemen.  Dit verhoogt productiviteit. Dit is dus zeker gedrag dat een leidinggevende moet zien als goed.
  2. Iemand die pauzes doorwerkt is niet goed bezig. Dit zorgt juist voor minder productiviteit.
  3. Als je het gevoel krijgt dat je ergens niet uit komt terwijl je er al lang mee bezig bent, zorg dan dat je uit die box komt door pauze te houden en/of er met iemand anders over te praten. Die ander kan je misschien deels uit die box trekken.
  4. In die pauzes moet het dan niet over dat onderwerp gaan, omdat juist dat deel van de hersenen rust hoort te krijgen.
  5. Het enige dat je kunt doen om die pauzes niet te moeten nemen is meerdere (vrijwel) niet gerelateerde werkzaamheden hebben, en deze zouden dan na een bepaalde periode afgewisseld moeten worden.
  6. Als je bezig bent kennis op te doen is het genoemde effect sterker (colleges op de universiteit?), dus dan is het handiger om meer pauzes in te lassen.
  7. Workshops mogen niet langer dan anderhalf uur duren. De kans dat iedereen dan een box vormt is te groot, en dit effect zou je zeker terug kunnen zien in latere fases. Pauzes zijn hier cruciaal, creativiteit moet juist hier optimaal zijn.

De derde is natuurlijk ook de oorzaak van de inspiratie ’s nachts of als je op de terugweg bent van je werk.
De vijfde is voor mij de meest intrigerende, en de oorzaak van dat ik m’n eigen gedachtegang eerst niet vertrouwde. Ik ken namelijk wel mensen die altijd veel energie hebben, en lang kunnen doorgaan. Maar pas later realiseerde ik me dat juist die mensen vaak afwisselende bezigheden hebben, of ervoor zorgen dat ze die hebben. Ik zie ze eigenlijk nooit 2 uur geconcentreerd werken.

Ik hoop dat hier wat discussie losbarst. Ik ben dan ook zeer nieuwsgierig of mensen dit ook sterk herkennen, of dat ze toch nog gevallen zien waar dit totaal niet optreedt.