Poëzie en design

In een interessante discussie die ik laatst had met een collega waren we op zoek naar metaforen voor contract- en componentdefinitie. Binnen het vakgebied is het definiëren van contracten (zoals bijvoorbeeld op het gebied van SOA, maar ook in lager abstracte software engineering) een lastig over te brengen begrip. Het zou dus lonen om misschien juist uit een heel ander vakgebied een metafoor te kunnen lenen om diverse technieken en structuren hiervoor te kunnen illustreren.

Tijdens het nadenken hierover schoot mij de dichtkunst te binnen. Hoewel ik geen kenner ben op dit gebied herinnerde ik mij structuren als rijmschema’s en metrums; allerlei vormen van gedichten als het rondeel en de limerick. Zo verder filosoferend is er een verrassende parallel te trekken met design: denk inderdaad aan contractdefinitie of ‘architectuurstijlen’ (het rondeel, de limerick) en design patterns (rijmschema’s, metrums).

Wat kunnen we hiervan leren? Software engineering en ontwerp wordt vaak gezien als kunst. De wrijving die er in deze vergelijking altijd naar voren komt is de op het oog totaal verschillende hoek waarin we deze disciplines plaatsen (alpha- & bètawetenschappen). Een artistieke insteek zou voor het technische en analytische vak van software engineering niet nodig zijn (gebruik makend van design patterns en andere vormen van structurering), en juist voor iets als de dichtkunst is analyse en structuur minder relevant. Misschien liggen deze twee disciplines toch dichter bijelkaar dan we soms denken?